بررسی داستان شاهزاده نابینا از جانی رداری

داستان اهمیت آموزش به کودکان کم توان

شاهزاده نابینا, داستان کوتاه کودکانه ای از جانی روداری – نویسنده ایتالیایی و برنده جایزه‌هانس کریستین آندرسن در سال 1970- است.جانی روداری آموزگار مدارس ابتدایی بود که تمام داستانها و قصه‌هایش را بر اساس تحقیقات جامعه درباره مسائل آموزشی و پرورشی کودکان نوشته است.

شاهزاده نابینا داستانی است که درباره اهمیت آموزش کودکان معلول نوشته شده است. کودکانی با توانایی محدود که نیاز به آموزشی متفاوت با سایر کودکان دارند و لازمه این آموزش دو مولفه مهم صبر و خرمندی آموزگار است.

در تمامی‌آثار روداری همیشه ردپایی از روابط میان بزرگسال و کودک وجود دارد. او با نوشتن افسانه‏‌های مدرن، مجدداً این گونه داستانی را در قرن بیستم برای نوجوانان ارائه کرد و به اقتضای زمان خود لحنی نو به آنها بخشید.

در این داستان جانی روداری, شاهزاده مدورو که تازه متولد شده است نابیناست, پادشاه و ملکه که از درمان او توسط پزشکان حاذق ناامید شده اند, مردی به نام زربینو را به قصر راه می‌دهند که ادعا می‌کند می‌تواند به شاهزاده کمک کند.

چیزی که در همان ابتدای داستان متوجه می‌شویم ناامیدی کامل پدر و مادر از بهبود فرزندشان است که باعث می‌شود دست به کارهای عقلانی و غیرعقلانی برای نجات فرزندشان بزنند.

تمرکز پدر و مادر تنها بر همان یک معلولیت کودک, نابینایی است. همین باعث می‌شود تا هوش سرشار فرزند خفته در گهوارشان را نبینند تا آنگه قصه گویی به نام زربینو دلسوزانه و صبورانه اقدام به تربیت شاهزاده میکند.

شاهزاده به لطف تعهد آموزش و همراهی بی وقفه زربینو به سن هجده سالگی می‌رسد, اما در پی واقعه ای شاهزاده مدورو تصمیم میگیرد به شیوه خودش از پذیرش واقعیت سرباز زند. شاهزاده تصمیم میگیرد فقط زیبایی‌های دنیا را ببیند نه آنچه واقعا رخ می‌دهد.نه واقعیت را.

” شاهزاده دچار بیماری دیگری به مراتب خطرناکتر از نابینایی شده است. نابینای واقعی کسی است که نمیخواهد چیزها را آنطور که در واقعیت وجود دارند ببیند.”

همین عدم پذیرش واقعیت باعث می‌شود شاهزاده جوان, همه چیز و از جمله مقام پادشاهی اش را از دست بدهد.

شاید این محتوا را نیز دوست داشته باشید

بنابراین, زربینو تصمیم میگیرد در این راستا از پادشاه یاری بطلبد تا شاهزاده جوان را به مسیر درست بازگردانند ولی پادشاه از مداخله موثر در این مساله سرباز می‌زند , زیرا اعتقاد دارد رد کردن واقعیت هدیه ای است از طرف زندگی که آرامش را به فرزندش عطا می‌کند. هدیه ای که نوعی جبران برای نعمتی است که سرنوشت از فرزندش گرفته است: بینایی.

در این داستان رفتارهای ناصحیح والدینی که فرزند کم توان دارند هم زیر ذره بین جانی رداری قرار میگیرد. روشهای نا درست محافظت از کودک, رضایتمندی درون والدین از وابستگی مادام العمر کودک کم توان, ارائه راه حل‌های غیر واقعی و غلط  برای فرار از واقعیت تلخی که پیش روی فرزندانشان است. .

هدف افراد پس از فرزند آوری اغلب شاد نگه داشتن کودکشان است و اگر این کودک از نعمتی خدادادی محروم باشد پدر و مادر خود را مسئول آن می‌دانند واین امر موجب می‌شود دست به رفتارهای غیر منطقی بزنند که اگرچه شادی کوتاه مدتی برای فرزندشان مهیا کرده اند, ولی به آینده او آسیب جدی زده اند زیرا گاهی لازم والدین فرزندان را با تلخی‌های موجود در زندگی آشنا سازند و آنها مهیای مبارزات آینده کنند.

همانطور که شاهزاده مدورو علیرغم خالی بودن خزانه می‌خواهد تصور کند که همچنان گنجهای فراوانی دارد و مهمانی‌های بزرگی برگزار می‌کند که باعث بر باد رفتن تتمه ثروت کشور و در نهایت سقوط کشورش می‌شود.

توقعاتی که بر پایه توانایی واقعی والدین و جامعه نیست و در جامعه ما نمونه عینی آن بارها دیده شده است. 

با سقوط پادشاهی مدورو همچنان زربینو وفادار به عنوان معلم – یا دو چشم شاهزاده نابینا- کنار او می‌ماند و دست از آموزش دادن به شاهزاده نمیکشد. او آخرین فرصت برای رشد و بالندگی را برای شاهزاده فراهم میکند و موجب می‌شود شاهزاده دو یتیم را به عنوان فرزند به سرپرستی بگیرد.

شاهزاده با پذیرش واقعیت تلخ جامعه, دست به اصلاح خود  می‌زند و می‌کوشد در حد توانش برای جامعه فردی مفید واقع شود.

در اصل احساس توانمندی هنگامی‌در انسان متجلی می‌شود که بتواند به دیگران کمک کند. احساس مسئولیت نسبت به جامعه چه برای فرزندان عادی و چه برای فرزندان کم توان همان چیزی است باعث رشد و بالندگی فرزندان است. آن طور که بتوانند خودشان و کشوری که در آینده متعلق به آنهاست را به خوبی اداره کنند.

شاهزاده نابینا یکی از داستانهای مجموعه داستانقصه‌ها و داستانهای جانی رداری ” است که توسط مهناز صدری ترجمه شده است و1395 در نشر ثالث به چاپ رسیده است.
غزل قربانپور
ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.