سینما روها و مخاطبان آن در بازار مکاره ی سینما

مخاطبان سینما و سینماروها! سینمابه ذات، هنر و صنعت و رسانه ای مردمی‌است، چراکه به جزمواردی اندک، فیلم برای نمایش عمومی‌و گاه گروهی تولید می‌شود.

ازهمین رو مردم، مخاطبان و سرمایه اصلی و واقعی سینما هستند و اساسا فیلم که هنری گران است، برای بازگشت و تامین سرمایه جهت بقا و درآمد، به گیشه و پول مخاطب نیاز دارد.به عبارتی سینمابدون مردم، معنا ندارد.

آب حیاتی که سینمای ایران از آن محروم است

 

سینماگران به دلیل مردمی‌بودن سینما و بازگشت سرمایه و کسب درآمد، باید آثاری سرگرم کننده، سالم و همسو و منطبق با نیاز، سلیقه، فرهنگ و باورهای مردم تولید کنند. بدیهی اینکه، مردم، عمدتا ازفیلمهایی استقبال می‌کنند و برای تماشای آنها وقت و هزینه صرف می‌کنند که زندگی، نیاز و سلیقه خود را درآن‌ها ببینند و این رمز ماندگاری سینمااست.

آب حیاتی که سینمای ایران، فاقدآن است و به جای تکیه برنظر و نیازمردم! به دلارهای نفتی، مدیریت‌های انحرافی، باند ضد فرهنگ و ضد سینمای مافیا، پولشویان و گروه‌های سیاسی وتجاری وتولیدات متوسط، سطحی، بد و مبتذل تکیه دارد.

نرفتن مخاطبان به تماشای  فیلم‌های ساخته شده با پولشان نه نیازشان :

به همین دلایل است که مردم علاقه ای به تماشای فیلمهای سینمایی موجود که باسرمایه آن‌ها، ولی بدون توجه به زندگی و نیاز و فرهنگ آنها توسط سوداگران سینما ساخته می‌شود، ندارند.

شاید این محتوا را نیز دوست داشته باشید

نکته مهم دیگر اینکه، ازمیان طبقات و قشرهای اجتماعی، فقط سه طیف به نسبت ثابت، به سینما می‌روند و فیلم می‌بینند و اکثریت مردم به علت مشکلات مادی و دوربودن فیلم‌ها از ذوق و سلیقه و زندگی و فرهنگ جامعه، به سینما نمی‌روند.

صریح اینکه، مردم، مخاطبان واقعی فیلم‌ها و سینمای ما نیستند و سینمای ایران هشتاد و چند میلیونی، پنچ میلیون هم مشتری ندارد.

طیفهای یادشده، عبارت انداز:

یک؛ اهالی سینما و رسانه و اقوام و دوستان صاحبان فیلم‌ها و مسوولان که غالبا رایگان به تماشای فیلم‌ها می‌پردازند.

دو؛ گروهی که دستهایشان به دهان‌هایشان می‌رسد و جدا از هزینه‌های جاری زندگی سخت امروز، پولی هم برای تفریح و وقت گذرانی درسینما دارند.

وسوم: رهگذران، مسافران، عده ای ازسینما دوستان، دانشجویان رشته‌های سینما و هنر، سربازان و گروهی ازدخترها و پسرها که سالن تاریک سینمارا برای درد دل مناسب می‌دانند!

بااین اوضاع، واضح است که سینمای ایران، ملی و مردمی‌نیست، بلکه بازار مکاره ای است که میان دولتی‌ها و دوستان مافیا و پولشوی آنها، ارگانی‌ها و جماعتی ازنازل و بازاری سازان بخش خصوصی، شقه شده و سینماگران متعهد ،حرفه ای و سلامت اندیش و فیلمسازان غیر وابسته و جوانان خوشفکر، همانند مردم درآن جایی ندارند!

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.