نرگس موسوی و وقتی که سپیده زد |یادداشتی از محمد آقازاده

نگاه کودکانه به زندگی

یادداشتی از محمد آقازاده به مناسبت برگزاری نمایشگاه نقاشی نرگس موسوی

پیکاسو از نقاشان می‌خواهد نگاه کودکان را داشته باشد، نرگس موسوی با آثارش نشان می‌دهد بخوبی این نگاه را دارد. کودکان جهان را بی واسطه در می‌یابند و آنرا در خمش امر نمادین و طرح واره‌های پیچیده که واقعیت را از ریخت نمی‌اندازند، بلکه رخدادها را در تند و تیزها و خطوط متقارنی می‌بینند که فاقد سایه و روش‌های اوهام انگیز است.

 آنها حجم‌ها ، نقاط و خطوط را پررنگ می‌بینند و به همین دلیل جهانش بسیار انتزاعی است و نقاشی‌های مدرن  با درک این انتزاع شکل گرفته اند ، رمبو شاعر بزرگ می‌گوید باید بسیار مدرن بود و این درخواست معنایی جز آن ندارد که در لحظه زیست و لحظه‌ها پر از تناقض‌هایند و زیست همزمان دارند و کودکان در آنی از گریه و اعتراض به لبخند و شادی و بر عکس راه می‌کشند و به لحظات برای این ترانسفر نیاز ندارند ، حتی بی رحمی‌کودکان که واتاب فردیت طلبی مطلق شان است از این جابجایی برق آسا خون و جان می‌گیرد و اما جهان کودکان لطیف است چون احساس و امر شهودی رابی واسطه درک می‌کنند و به همین دلیل همه درآنها زیست صاقانه را تجربه می‌کنند .

آثار نرگس موسوی و نگاه کودکانه به جهان

می‌شود در تک تک آثار نرگس موسوی این رفتارشناسی را یافت . در تابلویی آدمی‌که بال دارد در فضای اثیر گونه تخیلی شاداب را تجربه می‌کند ولی در پشت سر ما با چهره محوشده هیتلر روبروئیم ، یعنی مثل کودک که هم بی رحممی‌و ترس و هم شفقت و مهربانی را درک می‌کند . کاش می‌شد در حضور مخاطبان در تک تک آثارش این جهان کودکانه را تئوریزه کرد ولی فرصتی که در جهان ما نیست . در این جهان هم رد پای پدر – میرحسین موسوی -که جهانی به شدت انتزاعی را واتاب می‌دهد و هم نگاه اومانیستی و حجم گرای مادر که از سنت‌ها خون و جان می‌گیرد یافت . ولی ترکیبی از این دو نیست بلکه سنتزی دیالکتیکی و رفع شده از هر دوست.در این آدرس برخی از این تابلوها را ببینید.

 

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.