نقد فیلم دارکوب | فیلمی‌که می‌توانست در ژانر نوآر تعریف شود

نقد فیلم دارکوب | فیلمی‌که می‌توانست در ژانر نوآر تعریف شود

مرضیه زمانی فروشانی

شناسنامه فیلم دارکوب

نویسنده:حسین تراب نژاد، آزیتا ایرایی
کارگردان: بهروز شعیبی

تهیه کننده: سید محمود رضوی

بازیگران: مهناز افشار، امین حیایی، سارابهرامی، جمشید‌هاشم پور‌هادی، حجازی فر و شادی کرم رودی

خلاصه داستان فیلم دارکوب

داستان زنی که به دلیل اعتیاد خانه و کاشانه خود را از دست داده‌است و حالا بعد از سال‌ها وارد زندگی شوهر سابقش میشود و مشکلاتی را برای این مرد و خانواده جدیدش ایجاد می‌کند…

نقد فیلم

بهروز شعیبی در مقام کارگردان فیلم‌های سینمایی بلند مدتی است که فعالیت می‌کند و پس از سیانور که فیلمی‌به نسبت تاریخی-سیاسی بود، این بار محور اجتماع و معضلات آن را برای روایت داستان خود برمی‌گزیند.

او با این فیلم نشان داد که در حال پیشرفتی قابل قبول در زمینه کارگردانی است، مثلاً با تیتراژ منقطع نخستی که برای کار انتخاب کرده‌است و آن را با درون مایه داستان و حوادث قصه به خوبی درهم آمیخته‌است.

مهسا، شخصیت اصلی داستان، زنی که به دلیل اعتیاد به مواد گویا در جاده رها شده‌است ولی سؤالی ذهن و زندگیش را از شش سال پیش تا امروز، به وضعیتی ناتمام فرو برده‌است و حالا به دنبال پاسخ است، او دنبال تکه گم شده این حادثه منقطع است، که چه بر سر فرزندش آمده؟

نقد فیلم دارکوب
نقد فیلم دارکوب

سؤالی که در پیرنگ قصه و با پیشرفت کنش و واکنش‌هایی میان بازیگران به مرور و به کمک روش تداعی و استفاده از فلاش بک به آن پاسخ داده می‌شود. داستان با نرمی‌و بدونِ زمختی و سکته در روایت، از قصه شخصیتی به شخصیت دیگر حرکت می‌کند و در میانه داستانِ مهسا، توجه‌مان جلب زندگی میترا یا دختر صاحبخانه می‌شود که هر دو دخترانی خیابانی هستند و در مرکز توجه مخاطب قرار می‌گیرند و ما بی آنکه متوجه قطع داستان از زندگی مهسا به آنها بشویم، به شنیدن قصه آنها گوش می‌سپاریم و با آنها همزاد پنداری می‌کنیم.

البته، استفاده از کادرهای لانگ شات یا مدیوم شات با تکرار بالا، از جذابیت داستان کاسته‌است، اگر کارگردان با هوشمندی بیش‌تر در برخی سکانس‌ها از شات‌های کلوزآپ یا اکستریم کلوزآپ استفاده می‌کرد تا مخاطب را بی‌رحمانه به زندگی این قشر وارد کند و درد آنها را با مخاطب قسمت کند، می‌توانست اثری بسیار تاثیر گذارتر خلق کند. اثری شاید در ژانر نوآر، چرا که نه؟!

نقد فیلم دارکوب
نقد فیلم دارکوب

چرا باید فقط فیلم‌های سینمایی را در قاب‌های مدیوم و لانگ شات و فضایی مسطح تجربه کنیم؟! وقتی این امکان وجود دارد که برای قصه‌ای با این مضمون اجتماعی از فضای فیلم‌هایی نوآر که نمایشگر دنیای سیاه، زیرزمینی و دور از نظر انسانهاست استفاده کرد. دنیایی که می‌توان با هنر نورپردازی و خلق سایه‌ها و کادرهای کمی‌مایل احساسی بسیار تاثیرگذارتر و واقعی‌تر در ذهن مخاطب به جا گذاشت.

از اینها که بگذریم، بازی‌های قابل پذیرش از سوی بازیگران مخصوصاً «سارا بهرامی» که توانسته‌است نقش زنی معتاد را به طور پذیرفتنی اجرا کند از نقاط برجسته فیلم دارکوب هستند.

البته در نظر من بهرامی‌می‌توانست بسیار قوی‌تر نیز ظاهر شود، در واقع نمی‌توانم بگویم توانسته بود این نقش را تماماً از آنِ خود بکند، ولی تلاشش قابل تقدیر بود.

موسیقی فیلم، مخصوصاً در بخش نخستین یکی دیگر از نکات برجسته این اثر است، که توجه شما را از همان ابتدا به حادثه‌ای که در پیش است جلب می‌کند و به القای معنای فیلم کمک شایانی کرده‌است.

فیلم دراکوب به دلیل وجود خشونت، بحث اعتیاد، و مشکلات خانوادگی برای درجه سنی +۱۸ سال مناسب است و امیدواریم در اکران این فیلم این نکته به اطلاع بینندگان رسانده شود.

منتقد: مرضیه زمانی فروشانی

ممکن است شما دوست داشته باشید
4 نظرات
  1. عطیه می گوید

    نقد منصفانه ای بود ممنون. در تقابل مادرانگی و اعتیاد، مادرانگی پیروز شد اگرچه مادر به مقصود خود نرسید. این بهترین نتیجه فیلم است اینکه راهکار برون رفت بیشتر معضلات در اهمبت به خانواده است در اهمیت دادن اعضای خ انودده به همدیگر. امید از هر جنسش منجلاب اعتیاد را نابود میکند. کمی توجه به رفاه اجتماعی و توسعه نهادهای یاری دهنده به نظر من میتونه درمان درد بسیاری از زنان و البته مردان سرزمینم باشه. رایتی نکته فیلم نگرش های فیمینیسم گرایانه کارگردان بود اینکه زنان همیشه مظلومند شاید قالب صحیحی نباشد

  2. نگار می گوید

    سلام من این فیلم ندیدم بنظرتون جالب بوده

    1. هنرلند می گوید

      اگر به سینما علاقمند هستید با توجه به سابقه کارگردان و موضوع فیلم دیدنش را توصیه می کنیم.

  3. مژده نيكراد می گوید

    بعد از مدتها یک فیلم با مفهموم دیدیم.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.