گفتگو با طاهره فرخی پیشکسوت تئاتر بافت

قسمت اول

هفته ای که گذشت مراسمی‌برای گرامیداشت تنی چند از هنرمندان پیشکسوت استان کرمان برگزار شد که در بین آنها نام یک بانوی هنرمند می‌درخشید.به همین دلیل گفتگویی با این پیشکسوت تئاتر بافت انجام داده ایم که در سه قسمت تقدیمتان می‌نماییم| منصوره صالحی سنجانی

 

طاهره فرخی پیشکسوت تئاتر در شهر بافت برایمان از پیشینه و چگونگی فعالیتهای هنری اش سخن می‌گوید.فعالیتهایش را به پنج دوره تقسیم می‌کند:

    • بخش اول از سن دوازده سالگی ۱۳۴۱
    • بخش دوم از وقتی معلم شدم از ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۷
    • بخش سوم در اوایل انقلاب سال ۱۳۶۲ آخرین باری که پس از انقلاب در تئاتر بازی کردم
    • بخش چهارم که هنر زن حذف شد و نادیده گرفتند و نتوانستم ادامه بدهم .عضو فرهنگ فولکلور ایران بودم که حذف شدم و نتوانستم ادامه بدهم
    • بخش پنجم اولین دهه فجر که تایید کل تئاترهای شهر بافت بر عهده من بود و با تاییدیه امام جمعه ، سپاه ، آموزش و پرورش که مرا تایید کرده بودند برای انتخاب تئاترهای دهه فجر کار می‌کردیم.

در گذشته کارهای طنز بسیاری داشته ام من بازیگر طنز بودم و خواننده ی سرود کر و گاهی تکخوانی هم داشتم که اکنون اجازه ادامه ی هیچکدام را ندارم اما سرودهای انقلابی را از سطح راهنمایی تا دبیرستان تایید می‌کردم یا می‌رفتم می‌دیدم آیا خوب هستند بد هستند تن صدا چه جور است زیر و بم صدا چی هست و گاهی می‌گفتم خوب است می‌رفتند روی صحنه اما اکنون در سالهای اخیر باز راه باز شده و از سال هشتاد به بعد خیلی راحتتر توانستم کار را ادامه بدهم .

شاید این محتوا را نیز دوست داشته باشید

اگر زمستان نباشد بهار معنی ندارد . اگر سختی نباشد موفقیت دیگر لذت بخش نیست .

من طاهره فرخی معلم بازیگر تئاتر طنز و سایر تئاترها و عضو موسیقی کر در 11خرداد 1329 در یک خانواده فرهنگی در شهر بافت به دنیا آمده ام تحت سرپرستی مادر و دایه بزرگ شدم و در مدرسه شهناز قدیم، دبستان را زیر نظر مادرم و سایر معلم‌های محترم گذراندم.
از کودکی دنبال تقلید صدا و بازی به شکل تئاتر با بچه‌ها بودم و در این عرصه معلمان هنرمند ی همچون آقای «صمداله افراسیابی» -که نویسنده بودو دیالوگهای تئاتر می‌نوشت- و مرحوم «فرامرز ساعد» -که کارمند مخابرات بود و بازیگر طنز- و برادرش «فریبرز ساعد» -که کارمند ذوب آهن و بازیگر طنز- بود، داشتم .
آقای «هوشنگ قراری» معلم ورزش بود و مسئول برقراری جشنها و یاد دادن تکنیکهای دست و پا و انعطاف پذیری بدن را به عهده داشت این استادان وقتی علاقه مرا دریافتند در سن دوازده سالگی به بازیگری اولین تئاتر شهر روی صحنه هدایت کردند که با پشتوانه معلمین آن زمان هم توانستم دانش آموز خوبی باشم چون وقتشان را در منزل شخصی پدر ومادرم صرف آموزش خصوصی من می‌کردند .
از تشویق‌های مردم بسیار خوشحال می‌شدم و روی صحنه درخشیدم که جوایز زیادی هم گرفتم .چون ساعات طولانی در دو پرده ی سنگین در کار مرد دوزنِ بازی کردم تمام تئاتر به شکل ترانه و بیست بیت بود که در هر پرده ده بیت خوانده می‌شد و میان پرده رقص سنتی یا آواز سنتی بود این بخش اول بود که خدمتتان عرض کردم .

ادامه سخنرانی‌ها ادامه سرودها و تایید سرودهای دبستان ، راهنمایی و دبیرستان

تا اینکه در سال ۹۷ پنجاه سالگی تئاتر شهرم را می‌خواستند جشن بگیرند من در خدمت تئاتر شهرم بودم اولین دختر بچه ای بودم که در استانم روی صحنه تئاتر رفتم درشهرستان بافت که شهرستان ثبت شده در ایران است و به عنوان اولین شهر فرهیختگان کشوری شناخته شده است و شهر گردشگری است .
منطقه سبز در کویر!شهری است باصفا و خرم با مردمانی فرهیخته . بسیار سرسبز و خرم هست و برای اینکه منطقه خوبی است من در این شهر زندگی می‌کنم و این شهر را دوست دارم .
آخرین بازیگر من ، در بزرگداشت تئاتر شهرم بود که  یک بازی طنز داشتم.این نمایش را امسال(1397) تحت نظر استادانی  اجرا کردم و آنها تایید کردند که من روی صحنه بروم  در سن ۶۸ سالگی…

ادامه دارد

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.