کلکسیونی از رذایل در مجموعه ای به نام بوی باران

سریال بوی باران در چهل و یکمین قسمت به نقطه ای رسید که می‌تواند شروع پایان این ملودرام تلویزیونی باشد. این سریال که حدود دوماه پیش از شبکه یک سیما روی آنتن رفته است نوشته ی عباس نعمتی است که در کارنامه ی خود سریال موفقی مانند «تکیه بر باد» را دارد.

حقیقت این است که از یکی دو نفر از همکاران نویسنده و منتقد که افتخار همکاریشان در سرزمین هنر را داشتم از همان هفته ی دوم نمایش سریال درخواست کردم که نقدی بر سریال بنویسند اما هیچکدام نپذیرفتند و از ضعف فاحش سریال از همان ابتدا سخن گفتند و اگر جسارت نباشد گفتند ارزش نقد را ندارد.

اما من با خوش بینی سریال را دنبال کردم تا بلکه هم زمان با پایان این سریال خودم نقدی بنویسم. در طول این چند شب که گذشت بارها خواستم اقدام به نوشتن کنم اما هربار خود را به دیدن قسمت بعدی حواله دادم شاید نظر مثبت اندیش خویش را تقویت نمایم اما متأسفانه هر شب نا امیدتر از قبل به تماشای قسمت بعدی نشستم.

رضا کیانیان در بوی باران
رضا کیانیان در بوی باران

مرثیه به جای نقد

از ضعفهای ساختاری و هنری سریال بوی باران می‌گذرم چرا که این نوشته نقد هنری سریال نیست؛ بلکه مرثیه ای است در فقدان نگاه استراتژیک اجتماعی و خانوادگی در سریالهای زنجیره ای اخیر شبکه ی اول سیما.

اینکه چه می‌شود که یک منتقد به جای نقد کلاسیک سریال، به مرثیه سرایی روی می‌آورد خود مثنوی است هزار من کاغذ؛ اما همین قدر باید گفت که تلویزیون در زمانی که بیش از هرچیز نیاز به یک نگاه واحد، دقیق و مشفقانه به جامعه دارد ، بر بی تدبیری و استقلال رأی مدیران خودمحوری متکی شده است که یا از شدت سیاسی بودن سیاستمداران خودی را تمساح پوزه کوتاه می‌بینند و یا از شدت هنری شدن آرمان‌های فرهنگی  را با «آرماندو» اشتباه می‌گیرند.

شکنجه ی روحی مخاطبان

اگر تا پیش از این می‌گفتند سریالی از تلویزیون پخش خواهد شد که از صد کانال نظارتی عبور می‌کند تا مهمان خانه‌های مردمی‌افسرده و درگیر مسایل مختلف اقتصادی و اجتماعی شود، و به جای آرامشبخشی به جامعه در 40 شب پیاپی مردم را با بدترین شکنجه‌های روحی و روانی درگیر نماید باور نمی‌کردم؛ اما اکنون با قلبی آزرده این سطور را می‌نویسم باشد که رگ غیرتی به جوش آید و فکری به حال سیمایی نماید که در دست سری دوزان سریالهایی اسیر است که یکی پس از دیگری از ضعف بنیادین در فیلم وفیلمنامه رنج می‌برد.

حقیقت این است که وقتی تمام سریالهای پخش شده از شبکه اول سیما در شش ماه گذشته دستنویسهای یکی از مدیران مجموعه ی سیما فیلم است که هم ممیزی فیلمنامه‌های نویسندگان دیگر را برعهده دارد و هم در عین حال با به کارگیری تیم نویسندگان در کنار خودش فیلمنامه‌های سریالهای گوناگون را یکی پس از دیگری به نام خود سند می‌زند، نباید انتظاری جز این داشت که هر روز محصولات فیلم و سریال تلویزیون از روز قبل بدتر شود.

عباس نعمتی
عباس نعمتی نویسنده سریال بوی باران

نویسنده ی واحد سریالهای شبکه یک

توجه به نام مشترک نویسنده ی سریالهای آرماندو، از یادها رفته و اینک سریال عروس تاریکی یا بوی باران که در شش ماه گذشته هر سه از شبکه اول سیما به عنوان سیمای ملی پخش شده و می‌شوند نشان می‌دهد رانت بزرگی در فیلمنامه نویسی در مرکز ساخت سریالهای تلویزیونی شکل گرفته است که با نزدیکی به مدیریت ارشد سیما حداکثر استفاده را برای مطرح کردن خویش و روی آنتن ماندن به کارگرفته اند و آنچه در این بین اصلاً اهمیت ندارد توجه به نیاز آرامش بخشی روانی جامعه و به موازات آن آرا و نظرات منتقدان و صاحبنظران حوزه‌های فرهنگی اجتماعی مستقل و خیرخواه جامعه است که هم در برنامه سازان اصیل تلویزیون یافت می‌شوند و هم در مطبوعات و دانشگاهها.

از آمریکای جهانخوار تا کپی تلنت شو

لکن مدار بسته ی تلویزیون در مسیری می‌چرخد که هر کدام از سیاره‌های آن برای خود مداری سردرگم طراحی کرده اند. وقتی می‌خواهند برنامه تلنت شو را کپی کنند ، آمریکای جهانخوار و استعمارگر مدل برنامه سازی ارزش مدارانی می‌شود که ادعای اسلامیتشان گوش فلک را کر می‌کند و وقتی می‌خواهند از واقعه ی گوهرشاد و کشف حجاب سریالی بسازند بوکس و  کشتی کج چاشنی اصلیش می‌شود.

کم کاری ناظر کیفی و مسؤلان پخش

سریالهای اخیر شبکه اول سیما نشان می‌دهد که نه ناظر کیفی از عهده ی فکر مغشوش نویسندگان فیلمنامه و کارگردان سریال در خشونت پروری بر می‌آید و نه مشاوران و مدیران نظارت و پخش فکری به حال این همه رذالتهای نمایش داده شده در تلویزیون می‌کنند.

سریالی که پس از پشت سر گذاشتن روال پرپیچ و خم تصویب طرح تا نگارش فیلمنامه و ساخت و بازبینی و نظارت کیفی و ارزیابی پخش روی آنتن می‌رود و در همان پنج قسمت اول ناگهان نامش از «عروس تاریکی» به «بوی باران» تغییر می‌کند به جز اینکه نشانه ی فشل بودن سیستمهای نظارتی باشد چه چیز دیگری را می‌تواندتداعی کند؟ شاید هم ماهواره ی خانه ی همسایه ی مدیران محترم با چند ماهی تأخیر سریال «عروس استانبول» را نمایش داده باشند یا خبر دیر به گوش دوستان مدعی رصد سپهر رسانه ای رسیده باشد.

بوی باران
بوی باران

کلکسیون رذالتها

قتل، خشونت، خیانت، دورویی، طلاق عاطفی، ازدواج سفید،اعتیاد،قاچاق در کنار تصویر اگزجره ای از مردی که از شدت خوب بودن مانند یک قدیس ناجی یک زن افغان می‌شود، و پزشک فداکاری که برای آزادی برادر لات و آشوبگرش محقانه خود را به آب و آتش می‌زند و با ریاکاری و تشویق خانم وکیل به تجسس در خانه ی مردم می‌پردازد و زندگی شان را زیر و رو می‌کند و حرمت پزشکی را با دادن قرصهای خواب آور به پیرزنی بخت برگشته زیر سوال می‌برد مجموعه ای از انواع حماقت و رذالتهاست که در 40 شب گذشته در سریال بوی باران از شبکه اول سیما پخش شده است بدون آنکه کسی ککش هم بگزد.

شهاب شادابی
شهاب شادابی در سریال بوی باران

شاید اگر در چهل و یکمین قسمت این سریال تنها کاراکتر مثبت و سالم داستان به آن شکل رقّت آور و مضحک برای هیچ به قتل نمی‌رسید و همسرش که از قضا پزشک بوده و باید دربرابر مرگ منطقی تر از دیگران تصمیم گیری کند، مانند دیوانگان آلت قتاله ی خون آلود را به دست نمی‌گرفت تا به ا حمقانه ترین شکل ممکن چند رهگذر او را به عنوان قاتل معرفی کنند، من هم مانند دوستان دیگری که همان هفته اول عطای نوشتن نقد را به لقایش می‌بخشیدند، خاموشی برمی‌گزیدم و تا آخرین قسمت سریال صبر پیشه می‌کردم، اما متأسفانه این روند ناصواب و پُز هنرمندانه ی دست اندرکاران این مضحکه چنان آزارم می‌دهد که نمی‌توانم به عنوان یک منتقد فرهنگی از این همه اشتباه استراتژیک در حوزه ی فرهنگ عمومی‌در رسانه ی ملی هیچ نگویم.

سخنی با مهدی ارگانی

این مهم زمانی رنگ مصیبت به خود می‌گیرد که اسامی‌بزرگی مانند مهدی ارگانی در تیتراژ سریال بوی باران به نام مشاور فیلمنامه می‌آید. باورکنید پشتم می‌لرزد و افسوس می‌خورم که این عزیزان نیز شریک سری دوزان سیما فیلم شده اند. کاش این دوستان در اوج خداحافظی می‌کردند.

مشاوری که از این همه ضعفهای ریز و درشت فیلمنامه به راحتی می‌گذرد و منطق و فهم مخاطب را به هیچ می‌انگارد بهتر است نام نیک خود را به این متاع ناچیز و بهای بودن در شوراهای مختلف و تیتراژهای سریالهای گوناگون نفروشد . این یک ندای خیرخواهانه است که امید است به گوش جان بشنوند.

ممکن است شما دوست داشته باشید
1 نظر
  1. آناهیتا می گوید

    واقعا یکی از سریالهای اسف بار سیمای میلی این شبها به نمایش در می آید.شخصیتهایی رذل و پرداخت نشده،مجموعه ای از خرده پیرنگهایی که به حال خود رها می شوند،بازپرسی منفعل و خودباخته و …..صحنه های وحشتناک و در واقع غیر قابل پخش و‌……
    رانت و‌رانت بازی سیما را خیلی وقت هست نابود کرده.جناب ارگانی هم باید بپذیرد که تاریخ مصرفش گذشته است.چه انتظاری می رود از کسی که حتی نمی تواند فیلمها را ببیند و مشاور تمامی سریالهای تلویزیونی است.(قصد اهانت به نابینایان محترم را ندارم)اما برای مشاوره بایستی نه تنها دو چشم بینا بلکه صدها چشم بینا و هوش سرشار داشت….آنوقت می گویند چرا مردم به کانالهای ماهواره ای روی می اورند؟قرار است با این مردم بینوا چکار کنید؟همه را روانی کرده اید دیگر بدتر از این چه می خواهید؟ این سریال فاقد تمامی روابط علل و معلولی در داستان پردازی است.تعلیقهای کاذب و مسخره که در واقع ایجاد تعلیق نمی کند بلکه برای ایجاد دلشوره و اضطراب روانی در مخاطب است.آقایان و خانمهای سریال ساز اینها اسمش تعلیق نیست…این که شنا می سازید فیلم و سریال نیست….کمی به خود بیایید .قرار است فردای قیامت ،قیامتی که شما مدعی آن هستید به ان خدایی که قطعا خدای شما نیست چه پاسخی بدهید؟….آیا پول آنقدر ارزش دارد که اینگونه خود و تلویزیون و‌مردم را یکجا نابود کنید….در یک آن مرگ به سراغتان می آید…زندگی کوتاه و بی ارزش است….(حیف از خشایار الوندها که مرگ آنها را در ربود به قدر یک چشم بر هم زدن)با این پولهای بی ارزش و مسخره ای که از ساخت این سریالهای آبکی و رذل بدست اورده اید می خواهید چکار کنید…..؟ تفو بر تو ای چرخِ گردون تفو….

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.