پنج ریشتر تهران|فصل دوم|قسمت دوم|کفشدوزک

داستان “پنج ریشتر تهران” یک داستان تعاملی در مورد وقوع زلزله در تهران است که به قلم تنی چند از نویسندگان در نه فصل مجزا نوشته شده. این داستان برای اولین بار به صورت سریال، از طریق سایت هنرلند به اشتراک گذاشته میشود.“کفشدوزک” به قلم مهشاد لسانی، فصل دوم این داستان است:

کفشدوزک

قسمت دوم

بابا بزرگ دستم را گرفت و کشاند کنار دیوار.پاهایش را بغل کردم و از بین دو پایش دیدم که مادر دارد می‌دود طرفمان اما سقف آمد روی سرش.گریه ام گرفت.کیکم را دیدم که زیر آجرها له شد.پاهای بابابزرگ یک دفعه شل شد و یک چیز سنگین افتاد روی من.نفسم گرفت.می‌خواستم گریه کنم اما نمی‌توانستم. یک دفعه دیدم کفشدوزک بالای سرم آمده.شاخکهایش را تکان می‌دهد.بالهایش سیاهش را باز کرده و دارد می‌پرد.دستهایم را گرفت و از زیر آجرها، توی خانه ای که همه جایش خراب شده بود و پر از خاک و خل بود و فقط صدای گریه می‌آمد ،برد بیرون.برد بالا و بالاتر.من جیغ کشیدم می‌خواستم برگردم پایین اما نشد.کفشدوزک مرا برد یک جایی که همه چیز سفید بود. همه لباس سفید پوشیده بودند.یک عالمه آدم آنجا بودند که صورتها و پاهایشان خونی بود.مادرم نبود.بابابزرگ نبود…بابا هم که نیامده بود اصلا!

من خواب بودم روی تخت.یک زن که سفید پوشیده بود روی من افتاده بود و با دو تا دستهایش که دستکش داشت، سینه ام را فشار می‌داد.تند تند.دو تا اتوی سفید آورد و چسباند به من.ترسیدم بسوزم اما نسوختم.عوضش پریدم بالا.نمی‌دانم چندبار! آن زن آخر سر ولم کرد و رفت.یک دختر آمد بالای سرم،خیلی خوشگل بود.می‌ترسید به من دست بزند انگار. دستش را کشید روی صورتم و بعد دوید و از در بیرون رفت.یک زن سفیدپوش دیگر را با خودش آورد بالای سرم.هر دو نگاهم کردند،.بعد آن زن یک پارچه سفید آورد و کشید رویم.پارچه خنک بود.سردم شد.تنها بودم. از روی تخت که بلند شدم،یک دفعه سر خوردم پایین.پاهایم گزگز می‌کرد.یکدفعه دستم را یک زن دیگر گرفت. زنی که موهای بلند و طلایی داشت و مثل خاله ام خوشگل بود.داشت می‌خندید.گفتم: من تنهام!مادرم نیست،هیچ کس پیشم نیست! گفت:بیا با ما بریم! گفتم: کجا؟ گفت:همونجایی که کفشدوزک میبرتت! ما هم می‌آیم…نترس!
مرد پشت سرش ایستاده بود. او هم می‌خندید. شبیه همان مردی بود که بعضی وقتها برای بابایم شیشه‌های بزرگ می‌آورد.کره وات داشت و بند شلوارش روی شانه‌هایش بود.از همانهایی که تویش نوشابه ی زرد و قرمز داشت.از همانهایی که مادر نمی‌گذاشت من به آنها لب بزنم و یک دفعه یکیشان را خالی کرد توی ظرفشویی آشپزخانه.

شاید این محتوا را نیز دوست داشته باشید

وقتی زن و مرد رفتند و باد موهایم را برد،کفشدوزک دوباره آمد بالای سرم، مرا بلند کرد و برد بالا.از پنجره با هم رفتیم بیرون.بهش گفتم: مرا بذار پایین! اما نگذاشت! کفشدوزک من هیچوقت حرف نمی‌زند و فقط نگاهم می‌کند.چشمهایش مثل دکمه ی سیاه روی کت باباست. وقتی با هم از پنجره پریدیم توی آسمان،دیگر هیچ کس را ندیدم.باد می‌آمد و سردم بود.همه اش تقصیر مامان است،اگر برایم تولد نمی‌گرفت،بابا داد نمیزد و همه جا نمی‌لرزید و من الان اینجا گیر نیفتاده بودم.

پایان فصل دوم

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.