پنج ریشتر تهران|فصل دوم|قسمت اول|کفشدوزک

داستان “پنج ریشتر تهران” یک داستان تعاملی در مورد وقوع زلزله در تهران است که به قلم تنی چند از نویسندگان در نه فصل مجزا نوشته شده. این داستان برای اولین بار به صورت سریال، از طریق سایت هنرلند به اشتراک گذاشته میشود.“کفشدوزک” به قلم مهشاد لسانی، فصل دوم این داستان است:

کفشدوزک

قسمت اول

همه اش تقصیر مامان است اگر آن روز مرا از مدرسه زودتر نمی‌آورد خانه،اینطور نمیشد.چند شب قبل،با بابا دعوا کرد.هی گفت: بیا امسال تولد این بچه رو بگیریم…هیچ سالی تولد نگرفتیم براش! آخرش هم گفت یک چیزی روی دلش می‌ماند که نفهمیدم چه بود! بابا مثل همیشه اخم کرد و گفت: من ازین فامیلات خوشم نمیاد! بیان اینجا مفت بخورن و در برن!
بعد گفت:خدا کنه یه زلزله بیاد اینا سقط شن!از سرکار که میام اینجا پلاسن!
بعد داد زد و رفت توی دستشویی و تا شب نیامد بیرون. هر وقت دستشویی می‌رود خیلی طول میدهد.مادر می‌گوید مریض است.حالش خوب نیست.غذا هم نمی‌خورد و درها را به هم می‌کوبد.یک چیزهای دیگری هم می‌خورد شبها که نمی‌دانم چیست.از توی شیشه‌های بزرگ برای خودش اب زرد و قرمز می‌ریزد توی لیوان و با ماست و خیار می‌خورد. مامان آن روز که داشت غذا درست می‌کرد،جلوی گاز فین فین می‌کرد و صورتش را پاک می‌کرد.رفتم دامنش را کشیدم و گفتم: مامان؟چی شده؟
دست روی موهایم کشید و گفت:هیچی! می‌خوام امسال برات یه تولد خوشگل بگیرم!


من خندیدم و رفتم توی اتاقم. آخر ذوق کرده بودم و می‌خواستم بالا و پایین بپرم.هر وقت جلوی تلویزیون بالا و پایین می‌پرم و با آهنگهایش می‌رقصم،بابا دعوایم می‌کند. کفشدوزکم را برداشتم و بالهای خال خالی اش را باز کردم تا بپرد و برود آن بالا بالاها.کفشدوزکم قرمز است با بالهای سیاه.همیشه گوشه ی اتاق، بالای تختم است. بعد از آن مادر آمد و برایم یک کاسه چیپس فلفلی آورد.چیپسها را تا ته خوردم.به مامان گفتم: تو تولدم هم چیپس فلفلی می‌ذاری ؟
گفت: همه چی برات می‌ذارم!چیپس پفک! کیک چه شکلی دوست داری؟
به کفشدوزکم نگاه کردم و گفتم:کفشدوزکی! بالاش بزرگ باشه!اونقدر بزرگ باشه که بتونه بپره…

شاید این محتوا را نیز دوست داشته باشید

دیدم مامان نفس کشید.نشست روی تختم و دست کشید به عکس کوچکیهایم که بالای تخت بود.مامان خودش می‌گفت که توی آن عکس سه ساله م بوده.
یکدفعه دیدم دارد با خودش حرف میزند.رفتم روی پایش نشستم و گوشم را چسباندم به دهانش.گوشم را بوسید.داشت می‌گفت: کاش بچه ی خودش بودی! کاش بابات بود!
گفتم:کی رو می‌گی مامان؟من؟مگه بابا ندارم؟
هیچی نگفت.فقط بغلم کرد و محکم فشارم داد.گفتم:دوستامو دعوت می‌کنی؟گفت:نه! فقط خاله اینا و مامان بزرگ…آخه ظهره ،دوستات مدرسه اند عشقم!

دلم یک جوری شد.می‌خواستم دوستهایم توی تولدم باشند.همین شد دیگر! وقتی همه آمدند خانه ی ما و مامان کیک کفشدوزک را آورد و همه برایم دست زدند،همه جا لرزید.خواستم هشت تا شمع را فوت کن که کیک لرزید.زیرپایم لرزید.دیوارها لرزید.چراغ بالای سرمان تاب خورد به این طرف و آنطرف.خاله ام امیررضا را گرفت توی بغلش و جیغ کشید.امیررضا کوچک بود و داشت روی زمین چهاردست و پا راه می‌رفت و تفهایش می‌ریخت روی فرش.

ادامه دارد..

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.