دل نوشته ای اندر معایب مدیریت “پریا” پسند!

 پخش سریال” پریا” بهانه ای شد برای بازگویی درد و دل‌های تکراری مخاطبانی که سریال‌هایی با موضوعات تکراری نمی‌خواهند . آنچه خواهید خواند نقدی است که به تازگی برای هنرلند ارسال شده است و بازتاب نظر نویسنده محترم آن است.

این یادداشتی است از طرف مخاطبی که سطح انتظاراتش بالاست و می‌داند مدیران فرهنگی در یکی از فرهنگی ترین سازمان‌های کشورش، برای نظرات و خواسته‌هایش اهمیتی قائل نمی‌شوند. بنابراین او دو راه دارد: یا وفادارانه “پریا” ببیند یا مانند سایرین کوچ کند به شبکه‌های اسمش را نبر!

چند هفته ای است شبکه سه که یکی از پر بیننده ترین شبکه‌های سیمای کشورمان است ، بعد از مدتها سریالی را در جدول پخش خود گنجانده است. سریالی که حتی با شنیدن نامش نیز می‌توان حدس زد چه محتوایی دارد و هدف از تولیدش چیست.سریال” پریا” این روزها در پر بیننده ترین ساعت پخش شبکه سه روی آنتن می‌رود تا شاید جانی بدمد به پیکر نحیف و از نفس افتاده سازمان عریض و طویل صدا و سیمای جمهوری اسلامی‌ایران. البته این انتظار دور از ذهن نیست، سریال‌هایی مانند پریا بارها امتحان پس داده اند و عوام را برای دقایقی پای شبکه‌های وطنی نشانده اند و این اصلا اتفاق ناخوشایندی نیست.( هرچند به نظر می‌رسد به تدریج از تأثیر این فرشته‌های نجات کاسته می‌شود).

پریا داستانی را روایت می‌کندکه تلویزیون به ندرت در قالب یک درام به سراغ آن رفته است.داستانی درباره ایدز در بستر یک خانواده. دغدغه ای که سالهاست در جامعه ما چه عیان و چه پنهان، دل نگرانمان کرده است و با این حال هنوز هم دست و دل تلویزیون از پرداختن به این معضل می‌لرزد. در چنین شرایطی به نظر می‌رسد “پریا” سعی در شکست این تابو و مقابله با باورهای نادرست دارد و با این چاشنی مخاطب پسند توانسته است گوی سبقت را از رقبای تابستانی اش در سایر شبکه‌های سیما برباید. هر چند که این بزرگترین نقطه قوت، به بزرگترین نقطه ضعف پریا نیز تبدیل شده است.

عدم حضور خلاقیت در روایت داستان و ساده گویی و گره‌هایی که مخاطب به راحتی می‌تواند حدس بزند که چگونه بازخواهند شد، هیجانی برای طلب قسمت بعدی در بیننده باقی نمی‌گذارد و ظاهرا عطش حاضر برای پیگیری سریال، از نبود گزینه‌های دیگر برای انتخاب ناشی می‌گردد. همین سهل انگاری در پرداخت داستان موجب شده است پیام‌ها و توصیه‌های پزشکی این سریال دست کمی‌از قرار دادن دوربین مقابل یک پزشک و در یک مصاحبه نداشته باشد و این پند و اندرزهای بهداشتی به وضوح خارج از روند دراماتیک سریال ایراد شوند . بنابراین مخاطب برای لحظاتی خود را مقابل یک برنامه صرفا آموزشی می‌بیند و نه سریالی که باید نکات آموزنده را غیرمستقیم و در بطن داستان ارایه دهد. از طرفی “پریا” دست خود را از همان قسمت‌های آغازین برای بیننده رو کرد و پیش بینی روند داستان و پایان بندی اش کار چندان دشوار و هیجان انگیزی نیست.

در رسانه‌های سراسر دنیا محصولاتی مانند پریا که به نظر می‌رسد بیشتر با اهداف تجاری تولید می‌شوند، رایج اند و الگو‌های مشخصی نیز دارند. این تولیدات با فیلمنامه‌هایی ساده تر از داستان‌های شبانه کودکان، عموما توسط کارگردانانی که در این راه چندین پیراهن پاره کرده اند و در انتخاب بازیگران “مخاطب جور کن” تبحر دارند، ساخته می‌شوند و با یک چاشنی به ظاهر آموزنده و به غایت “تو چشم” سعی در گنجاندن خود در لیست آثار فاخر و تأثیر گذار دارند.

اما مشکل از جایی آغاز می‌شود که سازمانی با اهداف والا و آرمان‌هایی مقدس، در این برهوت سریال سازی وظاهرا مشکلات مالی، بعد از مدتها تمام تمرکز خود را برای پر کردن یکی از ساعات کلیدی پخش ، روی سریال‌هایی می‌گذارد که بعید است حتی در حافظه مخاطب تنوع طلب این روزها باقی بمانند چراکه سریالهائی مانند پریا با داستانی یک خطی، دیالوگ‌هایی سطحی، شخصیت پردازی‌های ضعیف، روابط عاشقانه غیرقابل هضم و البته تابع اصل قهرمان سازی از یک زن ، تکراری هزار باره از انواع و اقسام سریال‌های تولید داخل و شبکه‌های ماهواره ای فارسی زبان به شمار می‌روند که به راحتی درمیان سریالهای مشابه خود از یاد می‌رود ، وهرچند سازندکان آن تلاش کنند تا با استفاده از نام  قهرمان داستان برای عنوان سریال ، آن را درحافظه مخاطب جا  بیندازند باز هم در ماهیت این اقدام ناکام خواهند ماند!

باز هم تکرار می‌کنم، مشکل این نیست که چرا چنین سریال‌هایی ساخته می‌شوند بلکه نکته تأسف آور تبدیل این سریال‌ها به تنها گزینه موجود روی میز، آن هم در فضای رقابتی با شبکه‌های ماهواره ای است. سوال اینجاست که آیا صدا و سیما توان تولید سریال‌هایی با محتوای ارزشمند و فاخر را ندارد یا نمی‌خواهد تجربه شگفت انگیز آثاری مانند مدار صفر درجه، هزاردستان، امام علی، مختار نامه، شوق پرواز، صاحبدلان، روزی روزگاری، سربداران و… را تکرار کند؟ آیا صرف بودجه‌های میلیاردی نه فقط در حوزه سریال‌های اصطلاحا آبکی، بلکه در سایر برنامه‌های کم مخاطب و در شبکه‌های متعدد با برنامه‌های تکراری، کفاف ساخت سریال‌هایی استاندارد را نمی‌دهد؟ آیا نیروهای جوان، خلاق و مستعد در کشورمان منقرض شده اند و باید با همان‌ها که بوده اند و خواهند بود سر کنیم؟

آیا صدا و سیما شکست در برابر شبکه‌های آن ور آبی را پذیرفته است و تنها برای پر کردن جیب بعضی از عزیز کرده‌هایش برنامه می‌سازد و مدیران فنی و نه فرهنگی اش، تمرکز خود را روی جنجال سازی‌های سیاسی در جهت خوشامد “برخی” گذاشته اند؟ و دهها سوال بی جواب دیگر که مخاطب حوصله تفکر درباره آن‌ها را ندارد و اصلا وظیفه ای در این باره برایش تعریف نشده است، بنابراین در این بازار رنگارنگ انبوه رسانه‌های نوین به راحتی مخاطبان مان را تسلیم خوش رنگ و لعاب ترین رسانه‌ها که از قضا دشمن و معاند نامیده ایم شان، کرده ایم.

 

ممکن است شما دوست داشته باشید
1 نظر
  1. محمد می گوید

    سلام
    کاملا با شما موافقم
    اصلا داستان نداره این فیلم
    کاش حداقل فیلمنامه نویس یه بار داستانش را میداد داداش بزرگترش میخوند
    حتما میدونین که سعید فرهادی برادر اصغر فرهادی هستش
    من از همشهریانشون هستم. هر چقدر پز اصغر آقا را این ور اون ور دادیم برادرش با این سریال مزخرف، از توی چشمامون دراورد

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.