مویه‌هایی برای کرمانشاه | به قلم هنرمند گرافیست فرزاد ادیبی

مویه‌هایی برای کرمانشاه ، دلنوشته ای است از استاد فرزاد ادیبی که خود زخم خورده ای از دیار کرمانشاه است. هنرمندی که با قلمش، هم در عرصه شعر و هم در هنر گرافیک حرفهای فراوانی برای گفتن دارد.

مویه‌هایی برای کرمانشاه

فرزاد ادیبی

هی رو، روله گیان
روله گیانکم…

تو زنگ می‌زنی اما حال خوشی ندارم که جواب بدهم
ببخش.
این ناله ی زنی که در گوشم و تا عمق جانم پیچیده و چنگ میزند به قلبم و روحم را می‌خراشد و اشکی که نمی‌گذارد صفحه را ببینم تا بنویسم و دردی که می‌پیچد از جان زمین تا روح مردمم و من و ما ؟…
ما هیچ. ما نگاه، هم حتی نه.
ما هیچ، ما اشک… ما هیچ، ما دریغ…

شاید این محتوا را نیز دوست داشته باشید

چه می‌توان کرد؟ چه می‌توان گفت؟!

جان رفته ی کودک را چه کسی به کودک و کودک را به مادرش باز می‌تواند گرداند؟
از زمانی که خبر را شنیدم ، می‌دانستم این زمین آبستن حادثه می‌بلعد. بسیار بلعیده و حرص بلعیدن دارد بسیارتر. دست به قلم می‌برم برای کشیدن طرحی. شاید برای ادای دین و شاید به احترام رفتگان و شاید برای تسکین دل خودم دست به قلم می‌برم و اتود می‌کنم برای چشم‌های گریان. شانه‌های لرزان، برای دست‌های پینه بسته ای که آهن و آجر و خاک را چنگ می‌زنند و پس می‌زنند تا عزیز به خاک و خون غلتیده شان را باز یابند.
امروز کارهای زیادی باید انجام می‌دادم. همه را کنار می‌گذارم و می‌دانم قولی که داده ام میشکند، قولی برای تحویل جلد کتابی. بگذار بشکند مثل سقفی که بر سر آن کودک شکست و دل مادرش نیز…

 

کرمانشاه

هی رو، روله گیان
روله گیانکم…

آن‌ها مشغول مُردَنشان بودند و من مشغول طراحی پُستری برای آنها… همیشه مردّدم که چنین وقتی کارکردن خوبست یا کار نکردن؟
همیشه در چنین اتفاقاتی تردید دارم که کار من چه دردی از آن‌ها را دوا می‌کند؟ شاید درد خودم را تسکین می‌دهم! شاید با کارم بغضم را فرومی‌نشانم یا شهوت حضور هنرمندانه را؟!
نمی‌دانم…
در این کشاکش ذهنی ام که تو زنگ می‌زنی و از من می‌خواهی برای روزنامه ی «جامعه فردا» دلنوشته ای بنویسم و من که می‌دانم کلاس دارم و می‌دانم چند کار دیگر را که قول داده ام باید انجام دهم، می‌گویم: می‌نویسم. اما چه چیزی می‌توان برای رنج‌های مردمی‌نوشت که روحشان زخمیست؟

هی رو، روله گیان
روله گیانکم…
نمی‌توانم نشنوم.
این مویه روحم را مچاله می‌کند. این نوحه، این هوره از کجای تاریخ سرازیر می‌شود؟…
سربند خاک آلود مادر، زخم‌های روی گونه و پیشانی اش، بوسه‌های گرمش بر گونه‌های سرد کودکی که نیست اما هست، و چشم‌های آهوانه ای که مات و مبهوت است و آرزو می‌کند این‌ها همه خواب باشند ..

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.