ضرورت حضور یک هنرمند همه فن حریف در تمام هفت هنر

حضور سلبریتی ها در عرصه ادبیات حرفه ای یا غیر حرفه ای؟

در سالهای اخیر شاهد حضور سلبریتی‌ها در عرصه ادبیات هستیم و اگرچه این حضور از جهاتی می‌تواند مردم را به کتاب خوانی و حمایت از نویسندگان داخلی دعوت کند, اما ممکن است آسیب‌هایی نیز به ادبیات ایران که سالهای سال به عنوان ادبیات فاخر در جهان شناخته شده است, بزند.

ضرورت حضور یک هنرمند همه فن حریف در تمام هفت هنر | با توجه به فراگیر شدن رسانه‌های جمعی مانند اینستاگرام در سالهای اخیر شاهد این موضوع هستیم که اغلب افراد متونی را با عنوان دل نوشته در صفحات خود قرار می‌دهند و بازخورد‌های دنبال کنندگان به این متون گاهی چنان است که به گزارش باشگاه خبرنگاران شاهد پیشنهاد و دعوت ناشران از سلبریتی‌ها برای چاپ کتاب پست‌های اینستاگرامی‌خود هستیم.

 و این سوال برای اهالی قلم می‌شود که آیا در دوره ای که نیاز به  شناساندن هرچه بیشتر ادبیات معاصر ایران در جهان و بازگردانی دوره‌های درخشان ادبی پیشین است, چاپ و تبلیغات چنین آثاری چه از سوی بازیگران چه از سوی ناشاعران, آیا به ضرر ادبیات نیست؟
میلاد تهرانی که در سال 2019 جایزه بین المللی آکادمی‌هنرمندان ایتالیا را برای کتاب شعر مینیمال خود ” الیزا, از عشق تا مزارع اطراف” دریافت کرده است در این باره می‌گوید :
” سرک کشیدن و اظهار نظر در هر مبحثی،فارغ از اینکه در آن تخصص و اطلاعات کافی داریم یا نه ،مدتهاست که بخشی از زندگی روزمره مردم ما شده است. سلبریتی‌هاهم از این قاعده مستثنی نیستند ، فقط چون بیشتر در چشم هستند معمولاً حرف‌هایشان باعث ایجاد حواشی می‌شود .
به اعتقاد من ورود سلبریتی‌ها در ادبیات آنقدر‌ها که این روزها مورد انتقاد قرار گرفته ، پدیده فاجعه باری نیست . به عنوان مثال همین چند دلنوشته ای که از خانم بازیگر و کتاب جدیدشان در فضای مجازی منتشر شده ، فارغ از بحث شاعرانگی و… همسطح با خیلی از دوستانی ست که تخصصی شعر می‌نویسند و خود را شاعر می‌نامند! اگر نوشته‌های خانم بازیگر بهتر نباشد ، حداقل هم وزن با بسیاری از شعر‌های منتشر شده شاعران نو ظهور در فضای مجازی ست.
به اعتقاد من این هجمه‌ها بیشتر از اینکه بخاطر ارزش هنری آثار سلبریتی‌ها باشد، به دلیل تبلیغات و  فروش بیشتر آثار بعضاً متوسط آنها در برابر آثار ارزشمند هنرمندانی ست که سال‌ها عمرشان را وقف کار حرفه ای کرده اند و استقبال مخاطبانشان انتظارات مالی آنها را براورده نمی‌کند. که این هم نیاز به جامعه شناسی دارد و معتقدم مخاطبان عام هنر کشور ،فرسنگ‌ها با آرمان‌های به حق هنرمندانمان فاصله دارند.”
شعر
شعر
از جایگاه نقد آثاری که با عنوان شعر از سلبریتی‌ها به چاپ رسیده است, بیشتر دل نوشته‌هایی هستند که از لحاظ ارزش ادبی و مطابق با تعاریف پذیرفته شده شعر, مردود خواهند شد.
نوشته‌هایی که عموما دارای تاریخ انقضای کوتاه هستند و به سرعت به دست فراموشی سپرده می‌شوند.

دکتر شفیعی کدکنی در تعریف شعر می‌آورند :

“شعر حادثه ای است که در زبان روی می‌دهد و در حقیقت، گویندهء شعر با شعر خود، عملی در زبان انجام می‌دهد که خواننده، میان زبان شعری او، و زبانی روزمره و عادی تمایزی احساس می‌کند.شعر گره خوردگی عاطفه و تخیل است که در زبان آهنگین شکل گرفته باشد.”

مطابق با تعریف بالا از استاد شفیعی کدکنی, بسیاری از نوشته‌های درج شده در کتاب اشعار سلبریتی‌ها نه تنها شعر نیست بلکه فاقد هرگونه ارزش ادبی است و این خرده تنها به بازیگران وارد نیست.
 بسیاری از شاعر نماهای عصر ما نیز آنچه را که به عنوان شعر به خورد مخاطب می‌دهند صرفا نوشته‌هایی است که ظاهری مطابق با شعر مدرن دارند بی آنکه از درون مایه ادبی برخوردار باشند.
گروس  عبدالملکیان, شاعر در مورد اشعاری که در رسانه‌های جمعی مورد استقبال قرار میگرد چنین می‌گوید:

” برخی شاعران خود آگاه یا ناخودآگاه می‌آیند شعرهایی می‌نویسند که با تخیلی سطحی یا عمق فلسفی بسیار کم که برای فضای مجازی قابل مصرف باشد و این آسیب بزرگی است.”

 

نظارت بر روی شعر به خصوص در سالهای اخیر, قربانی فروش ناشران شده است و این در امر در بخش ترجمه آثار فارسی به سایر زبانها, آسیبهای جبران ناپذیری را به ادبیات ایران در عرصه بین المللی وارد می‌کند.
برای مخاطبان جدی ادبیات این سوال مطرح است که چاپ ونشر هر اثری و مخفی کردن محتوای سطحی آن پشت اسم مولف, که در عرصه دیگر هنری به شهرت رسیده است, چقدر ضرورت دارد؟
اصولا چاپ چنین کتابهایی که فقط برای سود بیشتر ناشران صورت می‌پذیرد, سلیقه عموم را تنزل نمی‌دهد؟
آیا دیدگاه و تفکر یک بازیگر صاحب سبک را می‌توان به عرصه ادبیات تعمیم داد و آیا بهتر نیست هر فن را به اهل آن فن سپرد و در فقط جایگاه مناسب خویش درخشید؟

 

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.