سن تئاتر در مدارس با چند میز و نیمکت ساخته می‌شد

گفتگوی اختصاصی با طاهره فرخی-قسمت دوم

درقسمت اول این مصاحبه با خانم طاهره فرخی آشنا شدید. او از بانوان پیشکسوت تأتر شهرستانهاست .در بخش دوم گفتگو خاطرات این بانو از سال 1347 تا پیروزی انقلاب اسلامی‌مرور می‌شود.

خانم طاهره فرخی : از این تاریخ به بعد (یعنی بعد از تئاترم ) سرودهای صبحگاهی اجرا می‌کردم به شکل گروه کُر که بسیار جذاب بود تا سال ۱۳۴۷ تئاترهای زیادی بازی کردم .
در آن سالها در مدارس سن نمایش عبارت بود از چند میز و نیمکت که به هم جفت می‌کردند و روی آن را با چوبهای سبک سقف می‌زدند و روی آن را با پارچه‌های دیگر و لوازم دیگر که در خور تئاتر وقت بود صحنه سازی می‌کردند .
من از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجیدم زیرا به آرزویم رسیده بودم و بسیار شاکرم که برای روح پدر ومادرم از خدا آمرزش می‌خواهم .

پایان تحصیلات من در تربیت معلم بود


دانشسرای مقدماتی ، در سال ۱۳۴۷ به استخدام آموزش و پرورش درآمدم در آن هنگام در استان تحصیل کرده بودم باز به بازیگری تئاتر و موسیقی و ورزش و جشنهای ملی ادامه می‌دادم و کلی سخنرانی جلوی مسئولین و بازرسانی که از مرکز تربیت معلم بازدید می‌کردند انجام می‌دادم و افرادی که در آن سال من در حضورشان سخنرانی کردم خانم «فرخ رو پارسا» بود که برای ایشان به مدت سه روز در خدمتشان بودم و من تنها دختری بودم که انتخاب شدم که در دانشسرا همراهشان بودم و به من می‌گفت دخترم خیلی باهوشی و این برای من افتخار بود.
زمان گذشت و تاریخ ورق می‌خورد این کارها را آن زمان انجام دادم تا اینکه به شهرستان خودم برای کار معرفی شدم از آنجا که سابقه هنری در آن شهر داشتم مرا در خود شهر بافت نگه داشتند با مادرم همکار شدم و باز مادری دانا راهنمایی مرا در تدریس و ناظمه ی مدرسه و مدیریت بعضی کارهای علمی‌و دانشی بر عهده گرفت و دوباره راهی تئاتر و سرودها و جشنها شدم و تئاترهای زیادی بازی کردم با همان استادان قبلی و آموزگاران قبلی دبیرستان ۲۵ شهریور ( که الان به نام ۱۷ شهریور است ) همراهی گرفتم . در این زمان خیلی دل زنده و شادبودم و همه ی افراد آشنا از هر طرف برایم خدمتی انجام می‌دادند که دست بوسشان هستم و آنهایی که رفته اند روحشان شاد .

شاید این محتوا را نیز دوست داشته باشید

در سال ۱۳۵۴ می‌بایست برای ورود استاندار آن زمان انجام دهم متن سخنرانی را خودم با عنوان اختلاف نژادی انتخاب کردم وقتی مطرح کردم یکی از دبیران گفت بد انتخابی کردی مواظب باش البته درست گفت مورد باز خواست کوتاهی قرار گرفتم اما به لطف خدا لطمه ای نخوردم و حتی از من خواستند در مجالس اداری استان شرکت کنم که اینکار به وسیله آموزش و پرورش و مدیریت کل استان انجام شدگاهی در خانه شهردار آن زمان دعوت می‌شدم که از احترام خاص برخوردار بودند و من هم به واسطه ی آنها از این احترام بهره مند می‌شدم تا اینکه کم کم صدای پای انقلاب آمد و سال ۱۳۵۷ پایان کار هنری من بود و در بهمن ماه ۱۳۵۷ از همسرم جدا شدم چون مخالف کارهای فرهنگی _هنری و حتی معلمی‌من بود.
محل خدمتم رفسنجان بود .

جدایی مرا داغان کرد در عوض پشتوانه‌های خوبی در آنجا داشتم ، آموزش پرورش بی نهایت همدردی کرد و برای مدتی مرا به شهر بافت فرستاد تا از نظر روحی عوض بشوم .باز برگشتم رفسنجان و یاد آن مردمان شریف به خیر باشد …..

بخش اول گفتگو با خانم طاهره فرخی اینجاست

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.