زنگ ها برای چه کسی به صدا درمی آید

زنگ ها برای چه کسی به صدا درمی آید | محمد آقازاده | جشنواره فجر | سرزمین هنر

جامعه دچار گردابی هولناک از بی عقلی شده و همه امور جامعه در مدار خودخواهی، منیت های لجوجانه و قلدرهایی همیشگی می چرخد.

در جامعه ایی که هرکس به فکر خود است و هیچ ارزش مشترکی متحدش نمی کند صحبت از علم، فرهنگ، تخصص و توسعه یک شوخی بی مزه است.

به همین دلیل بحران بر بحران انباشت می شود که حتی یکی از آنها حل نمی شود.

به همین دلیل ما بجای تغییر و پیشرفت به سمت فروپاشی و اضمحلال تمام توانایی مان در حرکت هستیم و روزی چشم باز می کنیم و می بینیم نه از تاک نشان مانده و نه از تاک نشان.

همین کرونا را ببینید در درون یک وزارتخانه یعنی بهداشت دهها صدای متفاوت بیرون می آید.

زنگ ها و مرگ ها

 

هرکس آن دیگری را متهم به تعارض منافع و بی شانی می کند و آن دیگری خرید واکسن ایرانی از شوروی را یک بدشانسی ملت ایران می داند و کلی تخم بی اعتمادی در دل مردم می کارد.

هر عضو ستاد ملی کرونا حرفی را می زند و مردم سرگردان یک روز سخت از خود مراقبت می کنند و روزی دیگر به سیم آخر می زنند و هیچ پروتکلی را رعایت نمی کنند.

شاید این محتوا را نیز دوست داشته باشید

قرنها پیش شاعرمان سعدی می گفت توانا بود هر که دانا بود ولی ما نه دانا هستیم و نه لاجرم توانا.

بزرگترین توانایی هر فرد و هر ملتی خویشتنداری است، کدام کشور عاقلی در میانه یک اپیدمی جشنواره فیلم و تاتر برگزار می کند تا همه هنرمندان و اهل رسانه اش را در معرض خطر ابتلا و بیماری قرار دهد.

شوربختانه همین هنرمندان و اهل رسانه ایی اصرار بر این بر گزاری دارند و از آن استقبال می کنند و حتی مرگ همکاران بیدارشان نمی کند.

فوتیالیست های ما در تشیع جنازه دوست شان همدیگر را بغل می کنند و آنهم وقتی سندی مثل جسم بی جان رفیق شان میناوند جلوی چشم شان است

زنگ ها و کسری عقلانیت

 

جامعه دچار کسری عقلانیت است، چرا که عقلانیت محصول آزادی و رسیدن به خودآگاهی فردی و جمعی است، خود آگاهی حاصل نقد بی رحمانه نسبت به خود و دیگری و تن به ناخشنودی تراژیک دادن مداوم است.

ما خیلی غرولند می کنیم ولی راه نقد بنیادی و ریشه یی را می بندیم و نمی خواهیم بپذیریم.

همه نهادها و حتی افراد رفتار دیرهنگام دارند و با اکنونیت جهان معاصر نیستیم و به همین دلیل مدام در حلقه بسته یی در دام عادت ها و کلیشه همه امکانات حیاتی خود را از دست می دهیم.

زنگ ها می گویند راه نجات کجاست رسیدن به حد نهایی این وضعیت و قطع امید کامل از خودمان است تا شاید راه به دگر شدن و آزمودن نوع دیگر زندگی بدهیم.

ممکن است شما دوست داشته باشید
ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

3 × یک =