خشایار الوند رفت | مرگ یاران خبری ساده،ولی سنگین است

سیدرضا اورنگ

مرگ یاران خبری ساده، ولی سنگین است. جای خشایار الوند نیز مانند نویسندگان دیگر هرگز پر نمی‌شود.

خشایار همیشه خنده برلب

خبر درگذشت خشایار الوند مانند خبر مرگ همه عزیزان، بسیار ساده، اما سنگین و سهمگین بود.شاید در باور کسی نمی‌گنجید، مرگ خشایار همیشه خنده برلب،به این زودی اتفاق بیفتد، اما اتفاق افتاد، مانند تمام خبرهای ناباورانه دیگر که اتفاق افتاد و می‌افتد.

.هیچ کس خط امان نگرفته و لحظه رفتنش بر ناصیه او هویدا نیست،هرچند تقدیری مقدر شده است.
تمام انسان‌ها مانند خشایار الوند با امید و انگیزه بالا به زندگی ادامه داده و می‌دهند،با اینکه می‌دانند روزی خواهند مرد،اما این حقیقت هرگز نتوانسته و نمی‌تواند چرخ زندگی را از حرکت انداخته و بیندازد.برای نویسنده،قلم زدن حکم نوشتن را دارد،قلم که از دست بیفتد،نفس نیز از سینه می‌رود.
اوایل دهه ۸۰ زمانی که نویسنده مجموعه «منزل مامان آفاق» بودم با خشایار آشنا شدم، آن زمان هم خنده برلب داشت،مانند تمام لحظه‌های عمرش.قرار بود او نیز یکی از نویسندگان این سریال باشد،اما کار به دلایلی که بر هیچ کس مشخص نشد تعطیل و همکاری ما صورت نگرفت.

بعد از آن دیگر ملاقاتی از نزدیک با یکدیگر نداشتیم، اما از اخبار هم مطلع بودیم.در آن زمان من صلاح ندانستم با برخی از گروه‌ها همکاری کنم،اما او صلاح دانست و در کار خویش نیز موفق شد.

کسی جای نویسنده را پر نمی‌کند

معمول است که بعد رفتن کسی،هنرمند یا غیر هنرمند،می‌گویند: فلانی جای فلانی را گرفت،اما هرگز گفته نشده و نمی‌شود که نویسنده ای جای نویسنده دیگر را پر کرد،زیرا شدنی نیست.

دنیایی که نویسنده و فیلمنامه نویس دارد با دنیای تمام هنرمندان و مردم فرق دارد،جهانی است پر از تخیل‌های ناب،ذهنی سیال،کلماتی شورآفرین و لذتی باور نکردنی.
ممکن است کارگردانی سبک فیلمساز دیگری را دنبال کند،در تئاتر، نقاشی و دیگر هنرها نیز این مهم شدنی است،زیرا متریال‌های مشترک در دست دارند،اما مگر می‌شود انسان‌ها تخیلات،احساسات و ذهن‌های مشترک داشته باشند؟

برای همین است که دنیای نویسندگان با جهان دیگران قابل مقایسه نبوده و جای شان پرشدنی نیست.
خشایار الوند نیز نویسنده ای قلم به دست بود با دنیایی منحصر به فرد،رفت و همه چیز را با خودش به عالم باقی برد.کسی جای او را نگرفته و نخواهد گرفت.

خدایت بیامرزاد و نامت ماندگار ماند رفیق.

سیدرضا اورنگ

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.