تأملی بر افت کیفی دانشکده سینما و تئاتر

سیدرضا اورنگ

به دلیل ضعف مدیریت سطح دانشکده سینما و تئاتر در حد یک آموزشگاه خصوصی معمولی پایین آمده است!

آموزش دانش، ادب، هنر و مهارت‌های فنی و حرفه ای،همواره برای بشر مهم بوده و هست،زیرا با یاد گرفتن اصولی فنون و علوم بهتر می‌توانست و می‌تواند استعداد خود را بروز داده و به کار بشریت بیاید.

پیشینه آموزش

به جرأت می‌توان گفت از خلقت بشر این آموزش‌ها وجود داشته و سینه به سینه از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شده است،اگر غیر از این بود نسل آدمی‌در همان سال‌های آغاز خلقت منقرض می‌شد.
بعد از شهر نشینی و آغاز تمدن، بشر به سرعت پیشرفت کرد و مراکز و حوزه‌های آموزشی در فنون مختلف،از جمله ادب، هنر و فلسفه راه اندازی شده و دانشمندانی را تحویل اجتماع دادند. تمدن‌های ایران، یونان و مصر از پیشروان آموزش آکادمیک بودند.

در طی قرون متمادی امر آموزش متحول شد و دانشگاه‌های مختلف در سراسر جهان راه اندازی شد.امروزه کشوری وجود ندارد که از نعمت دانشگاه بی بهره باشد.


آنچه در گذشته مهم بود، استعداد و توانایی افراد بود،برای همین آنانی که از استعداد برخوردار نبوده و توان تحمل دانش را نداشتند، خود به خود از گردونه آموزش خارج می‌شدند.در آن دوران مدرک ملاک علم و ادب نبود،بلکه یادگیری دانش و ادب و نهادینه شدن آن در نهاد شاگرد مهم بود.

مدرک و مدرک گرایی

امروزه در برخی از مراکز علمی‌و هنری دنیا،به خصوص ایران، «مدرک» ، ملاک دانش قلمداد شده و تنها کسانی که یک تکه کاغذ مهر شده در دست دارند، دانش آموخته شمرده می‌شوند!

این تفکر غلط ضربات سنگینی را بر پیکر دانش و هنر ایران وارد کرده و می‌کند. یکی از دلایل عقب ماندگی کشور و دست و پا زدن در دایره تنگ جهان سومی،همین تفکر تحمیل شده است.
نگاهی کوتاه به نام بزرگان علم، ادب و هنر جهان از آغاز تاریخ تا عصر معاصر، تایید می‌کند که هیچ کدام از آنان مدرک دکترا، فوق لیسانس، لیسانس و حتی دیپلم هم نداشته اند، دانش آنان بیشتر تجربی بود و آموختن علم و ادب به شیوه زانو به زانو نزد دانشمندان و ادبای زمان.

امروز متأسفانه در اکثر مراکز دانشگاهی کشور،دولتی و غیر دولتی، مدرک گرایی بر یادگیری سایه سنگین انداخته و آموزش صحیح علم، ادب و هنر را به حاشیه رانده است.
شاید این محتوا را نیز دوست داشته باشید

برای دانشگاه‌ها فقط نمره روی برگه مهم است،یعنی این نمره مشخص می‌کند،چه کسی دانشمند،ادیب یا هنرمند است، نه توانایی‌های بالقوه و بالفعل دانشجویان!
کاری کرده اند که جویندگان علم و هنر مدام سرشان در کتاب باشد و طوطی وار متونی را حفظ کرده، امتحان دهند و نمرات درخشان بگیرند تا هم خودشان راضی شوند،هم خانواده‌های آنان خوشحال و هم مدیران مراکز آموزشی مفتخر!

با این روش غلط و آسیب زننده استعدادهای واقعی نیز یا در این ورطه می‌افتند و یا عطای آموزش را به لقایش بخشیده و خود به کسب دانش و مهارت می‌پردازند.


روی سخن با دانشگاه‌ها و دانشکده‌های ادبی و هنری است،نه فنی و پزشکی، هرچند که آنها نیز کم و بیش دچار معضل مدرک گرایی هستند.
در گذشته ای نه چندان دور دانشکده هنرهای دراماتیک راه اندازی شد و استادان کاربلد،با تجربه و با سوادی را به کار گرفتند تا تحولی در هنر این سرزمین ایجاد کنند.

اکثر آنان دارای مدارک بالای دانشگاهی نبودند، اما هنر را با تمام جان و دل درک کرده بودند، برای همین توانستند در عرصه هنر، فارغ التحصیلان شایسته ای را تحویل جامعه بدهند که اغلب آنان بعدها صاحب نام و جاه شدند.

ازمدیریتهای متوسط تا مدیریت ضعیف دانشکده سینما و تئاتر

سال‌هاست دانشکده سینما و تئاتر در ایران این مسوولیت را به عهده گرفته،اما کمکی به پیشرفت تئاتر،به ویژه سینمای ایران نکرده است. در دورانی که دکتر «حمید دهقان پور» و دکتر «اسماعیل بنی اردلان» ریاست آن را بر عهده داشتند، لااقل تعدادی فارغ التحصیل با سواد را به دنیای سینما و تئاتر ایران معرفی کردند.

این مهم، هم به ریاست درست بر می‌گشت، هم آموزش صحیح و هم استعداد دانشجویان، اما چند سالی است به دلیل مدیریت‌های ضعیف که بیشتر کارمند هستند تا مدیر، سطح دانشکده سینما و تئاتر در حد یک آموزشگاه خصوصی معمولی پایین آمده است! متأسفانه هیچ کس نیز پیگیری نمی‌کند، زیرا برایشان بیلان مدرک مهم است، نه آموزش صحیح.

امروز و در پایان سال 97  دانشکده سینما و تئاتر ضعیف ترین دوران خود را به واسطه مدیریت ضعیف مدرک گرا طی می‌کند. مسوولان بالادست باید فکری عاجل برای این معضل بکنند.

اگر نبودند معدود استادان با تجربه و انگشت شماری استادان جوان با استعداد،کار این دانشکده یکی دو سال پیش تمام بود.

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.