بهارانه | سروده‌های جدید استاد ابوالقاسم حسینجانی

استاد ابوالقاسم حسینجانی از شاعران بی ادعایی است که هم اشعار کلاسیک و هم شعرنو می‌سراید و در تمامی‌آنها رگه‌هایی از دلبستگیش به دین و شریعت موج می‌زند. با تشکر از ایشان که جدیدترین سروده‌های بهارانه شان را برای «سرزمین هنر» عیدی فرستاده اند.

آینه ی بهار

بر سر دست می‌برند آینه ی بهار را

فرصت شادخواری است این دل غمگسار را

خون شکوفه می‌چکد ، از رگ نو بهاری ام

باز، مسیح فرودین ، سبز نموده دار را

باد،سماع می‌کند ؛ خاک،ز هوش می‌رود

کیست که باده می‌دهد ،  این همه هوشیار را ؟!

رقص می‌و پیاله بین، سکر هزار ساله بین :

نشئه ی ناگهان گل، کرده خمار ، خار را !

واعتصموا به لب بیا ، در طلب طرب بیا

راه نجات ، روشن ست : چنگ بزن دو تار را !

 

بهارانه
بهارانه

 

بهار،نمی‌شود که نیاید

زبان بهار،زبانه ی سرسبزی ست:

               زبان تازه و تناور سرزندگی

                برای زنده شدن و،زندگی کردن و،زیبایی درافکندن

خورشیدها را خبر کنید

پرنده با بال‌هایش

           و انسان،با بالندگی بلند خویش

                             پرواز می‌کند.

بر بال‌های بهار،همه جا تماشایی ست

               بهار شمایید!…

بهار     نمی‌شود که نیاید:

«بوی بهبود،

ز اوضاع جهان،می‌شنوم»

                                   ابوالقاسم حسینجانی

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.