اهل هوایی‌ها و سمیرا میس بانوی زیباروی مصری وچهارراه استامبول | طنزنامه جشنواره فیلم فجر- 3

اهل هوایی‌ها وسمیرامیس بانوی زیباروی مصری وچهارراه استامبول-

طنزنامه جشنواره فیلم فجر قسمت 3یم

 

محسن فاضلی

 

امروز زیاد حالمان خوش نیست..

نمی‌دانیم .سرما خوردیم یا زکام گرفتیم.

بعداز تناول نهار،خوابمان می‌گیرد حال رفتن از اندرونی را نداریم.

خوابمان میاد .چندساعتی بخواب می‌رویم …

غزال می‌آید مارا بیدارمان می‌کند.

_ مگر کاکا نمی‌خواستی بیدارت کنم؟

نگاهی به ساعت دیواری می‌کنم. وقت رفتن است.

برایمان غزال جان چای ونسکافه درست کرده ما هم نوش جان می‌کنیم باز مثل هرروز شال وکلاه بسر آماده عزیمت به سوی عمارت چهارسوق می‌شویم.

راستش با اکراه از اندرونی می‌زنیم بیرون.

به عمارت می‌رسیم وباز هم اغیار مان را می‌بینیم با جامگان الوان وزیبا در اندرونی عمارت دارند می‌چرخند “همان اهل هوایی‌ها را می‌گویم.

پاهایمان سست می‌شود .به نزدشان برویم یا سوار بالا بر شویم. میان شود وشویم حیران گشته ایم. دل بدریا می‌زنیم ببینیم این حوریان وحورالعین زیبا چهره که

با آنهاست وخرامان/ خرامان /به دور حجره‌ها می‌چرخد کیست؟

نزدیک شان می‌شویم .وسلامشان می‌کنیم. به رسم ادب . جوابمان را با خوش رویی می‌دهند. گلنسا هم با دلبری‌هایش دل از دل مان می‌برد .با آن چشمان وچهره فتوژنیکش. می‌گوییم:

-بانو امروز از برای چه به عمارت آمدید؟

با تمسخره توی چشم‌هایمان خیره می‌شود، می‌گوید:

-آمدیدیم برویم سینما توغراف یک فقره فیلم ببینیم.

می‌گویم:

-دارید ما را دست می‌اندازید؟

می‌گوید:

-بله داریم شمارا دست می‌اندازیم!

دستمان را می‌گیرد. ومی‌خندد .عجب معرکه ای ست این گلنسا . با خواهرکان او آشنا می‌شویم .بانوی زیبا وجوان خوش چهره ای به ما سلام می‌کند .ومی‌گوید من : سمیرامیس هستم. به وی خیره می‌شویم. وبا تبسم می‌گوید:

–خوش بختی!

خنده ام می‌گیرد .گلنسا هم با تمسخره مرا می‌نگرد. می‌گویم :

-گلنسا راستش روبگویید، این پری رویان گلچهره کیست ؟

با تبسم می‌گوید:

_سمیرامیس دختر فرعون مصر است .آمده به عمارت به همراهی مان.

گویا امروز از ظواهر امر پیداست ما الحساب سرکار هستیم. دل کندن ازاین اغیار را هم نداریم .خیر سرمان برویم بالو باز یک فقره فیلم وطنی دیوید لنیچی ببینیم. بگذار با همین اهل هوایی حالمان خوش باشد .سمیرا میس با تبسم می‌گوید

-شما خوشبختی .

گلنسا .می‌خندد می‌گوید :

-جناب، پاسخ بانو را لطفاً بدهید.

می‌گویم:

-بلی بانوی زیبا ودلگسارمان /بنده از آشنایی با شمایان پری چهرگان دلربا وزیبا رویان خوشبخت می‌باشم.

سمیرا میس:

-شما آکتوریست هستش شما؟!

می‌گوییم:

-نه بانوی زیبا بنده غلط کردم آکتوریست باشم.

شاید این محتوا را نیز دوست داشته باشید

می‌گوید:

-پس شما چه هست؟

می‌گوییم:

-ما خیر سرمان ژورنالیست هستیم. از اسفار کاتبان .

سمیرا میس می‌گوید:

-ما اسفار را در قصرمان رویت نماییم.

منظورش همان دیدن است لفظ قلم صحبت می‌کند .وبا زبان عبری فارسی را تکلم می‌کند .می‌گوییم :

-سمیرا میس خانم به سینما توغراف هم علاقمند هستید ؟می‌گوید:

-سینما توغراف چه می‌باشد؟

می‌گویم:

_مگر گلنسا برایتان نگفته باشند ؟

-لا گلنسا برایمان نگفته باشند

می‌گوییم:

-حالا اگر دوست داشته باشید به اتفاق می‌رویم ومی‌بینید .

سمیرامیس شادمانه وبا جهره ای کودکانه با جامگان ابریشمین وچشم نوازش با ما سوار بالا بر می‌شود. وبا پرواز به سمت سالون نمایش جلوس می‌نمایند .

چهار راه استانبول
چهار راه استانبول

فیلم چهار راه استامبول آغاز می‌گردد. باز این کیایی بسراغ یک سوژه ملتهب وداغی رفته است :

عشق+ زندگی+ فقر+ شکست+ وعمارت پلاسکو .وآتش نشان‌ها وفداکاری .ودور زدن‌های آدمها با عنوان “رفیق”

آدمهای کیایی واقعی هستند و از دل همین جامعه سر در می‌آورند .قابل لمس هستند .با مهربانی‌هایشان /عشق‌هایشان واقعی ست .تبسم شان از اعماق وجودشان ترواش می‌کند .

وقتی عاشق می‌شوند پای عشق وعهد شان می‌مانند. آدمهای فیلم دوست داشتنی هستند حتی شخصیتی که از روی بیکاری خودش را به زیر اتومبیل‌های گران قیمت می‌اندازد ودست وپا‌هایش را له ولورده می‌کند .تا زن وبچه‌هایش گرسنه نمانند. قابل ترحم است.

پدری که عاشقانه دخترانش را دوست می‌دارد .

زن بارداری که تمام فکر و ذکرش به همسرش و سرنوشت اوست و تمامی‌فیلم سخن از محرومیت‌هاست.

شاید یکی از نشانه شناسی محرومیت فقر باشد .اما تمامیت اش نیست.

فیلم «چهارراه استانبول» یک اثر آسیب شناسانه است .شعار هم اگر می‌دهد .دروغ نمی‌گوید .وقتی شعر تبدیل به شعار می‌شود .باید که جوادیه بر پل بنا شود

.امروز صدای صمد بهرنگی وماهی سیاه کوچولوش باید که برای کودکان ین سرزمین خوانده شود. امروزباید به فریاداین نسل جوان و سرشار از استعداد رسید

.حرف‌هایشان راباید شنید .ونگذاریم .بیکاری ورانت خواران این سرمایه‌های ملی را چپاول کنند وسوار براسب مرادشان شوند. فیلم چهار راه تلنگری ست به مردان

ورجال این ملک.

به وقتش درباره این اثر خواهم نگاشت.

 فیلم اشک از چشمان سمیرا میس گرفته است و به هنگام روشن شدن چراغهای سالون سینماتوغراف اشک‌های اورا می‌بینم.

اشکها ی خودم را وگلنسا.

دلمان کمی‌آرام می‌گیرد.

با خودم فکر می‌کنم “این اشک چه نعمت وموهبت بزرگی است که قادر هستی برما عطا نموده است. گاهی باید گریست “به حال خودمان”

گریستن  زیباست ..

گریستن آرامش آدمی‌ست..

و..

اشک‌ها لبخند من بود..

بیایید یک بار با همدیگر با هم بخندیم ونه بر هم بخندیم. واژه قشنگی ست / برزبان جاری وساری اش کنیم. مثل گلنسا وسمیرا میس بانوی «اهل هوایی‌ها» زلال و روان باشیم تا به دریا برسیم.

و این حکایت ادامه دارد …

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.