احد ده بزرگی | شاعر شهر رازها | شعرهای تازه

احد ده بزرگی(شیراز-1328)

شاعر

احد ده بزرگی شاعر بلند آوازه معاصر ایران در سال 1328 در شیراز دیده به جهان گشود. از همان کودکی طبع شاعرانه اش با زندگانی سختی که داشت عجین شده بود او در یکی از محله‌های قدیمی‌شیراز به دنیا آمد با همان آداب و رسوم و گویش دلنشین شیراز قدیم زندگی کرده و می‌کند. اولین بار زمانی لب به شعر و شاعری گشود که هنوز خواندن و نوشتن را کامل نمی‌دانست. کودکی خردسال در میان دسته‌های عزاداری در شبی از شبهای ماه محرم. دو دسته بزرگ عزاداری بر سر مسئله ی چشم و هم چشمی‌عزاداری را به محل نزاع تبدیل کردند و هرکس به گوشه ای گریخت . احد خردسال هم در گوشه ای پناه گرفته بود که چشمش به گهواره ی شکسته ی هیئت افتاد که زیر دست و پا افتاده بود. انگار کام او را دوباره به تربت حسینی گشوده باشند در میان اشکی که چهره ی کودکانه اش را خیس کرده بود کامش به نام شیرخواره ی کربلا گشوده شد و سرود:

گهواره خالی، قنداغه خونین

لایی لایی از سفر برگشته رودم ، لایی لایی از سفر برگشته رودم…..

چنین شد که کودک دلخسته عاشورایی نغمه سرای بوستان عشق ائمه اطهار شد و نامش درمیان نام مرثیه سرایان اهل بیت در عصر حاضر درخشید. او هم اکنون افتخار دبیری بزرگترین تجمع خودجوش و مردمی‌شاعران اهل بیت (ع) را دارد که به نام شب شعر عاشورا در شیراز برگزار می‌شود و تنور آن را جمعی از محبان خامس آل عبا (ع) گرم نگاه داشته اند.

شاید این محتوا را نیز دوست داشته باشید

قالب اشعار

احد ده بزرگی علاوه بر سرودن اشعار آئینی ، ید طولایی در سرایش اشعار محلی شیرازی دارد و برخی از اشعار او به سرود نیز تبدیل شده است. با این حال تسلط وی بر سرودن اشعار با مضامین مختلف فرهنگی، ادبی در قالبهای کلاسیک همچون غزل، قصیده و رباعی نیز ستودنی است.

احد ده بزرگی که اکنون دوران بازنشستگی از آموزش و پرورش را می‌گذراند همچنان به تعلیم و تعلم ادامه می‌دهد.دراین شماره از فصلنامه سرزمین هنر که به طور ویژه به شیراز و هنرمندان و ادیبان آن اختصاص یافته است ،سروده‌های جدیدی از این شاعر ارجمند در وصف امیرالمؤمنین(ع) و فاطمه بنت اسد و حضرت احمد ابن موسی (ع) منتشر شده است. در اینجا نیز قطعه ای دیگر از آثار او را خواهید خواند.

گل غنچه ی بهشت، خدا را کمی‌بخند
بگشا گره ز چهره ی زیبا کمی‌بخند
شرقی ترین پدیده ی محراب آفتاب
حورِ بهشتِ عشقِ اهورا، کمی‌بخند
من از تبار آدم ابلیس دشمنم
درُدانه ی مکرم حوا کمی‌بخند
بوزینه باز کاشف اسرار غیب شد
حق آشنا به فتنه ی رسوا کمی‌بخند
ویرانه کاخ کفر نگردد ز اشک سرخ
زیباترین، به زشتی دنیا کمی‌بخند
اخم سیاه، خلق جهان را جهنم است
آه ای عروس حجله ی رؤیا کمی‌بخند
آیینه و تلاطم توفان، صبور باش
چون من به خشم وحشی دریا کمی‌بخند
سوگند بر نجابت سبز مقدست
محض رضای عشق و دل ما، کمی‌بخند
ای شعر، ای حقیقت شاعر طلوع کن
امشب در اوج ظلمت یلدا کمی‌بخند
تا شب زدایی تو نصیب احد شود
ای آفتاب روشن فردا کمی‌بخند

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.