آموزش مسائل جنسی به کودکان و نوجوانان | تأملی بر یک مشکل فرهنگی

آموزش مسائل جنسی به کودکان و نوجوانان | هفته گذشته گزارشی ویدئویی در کانالی با عنوان «ژلوفن» در «آپارات» و «اینستاگرام» و در پی آن در برخی از شبکه‌های اجتماعی نظیر تلگرام و واتس آپ بازنشر شد که با گزارش کاربران منجر به تعطیلی این کانال در «آپارات» شد.

دراین گزارش خانم گزارشگر جوانی را می‌بینیم که با هفت قلم آرایش به میان کودکان و نوجوانان در کوچه و خیابان رفته و از آنها سؤال ساده ای را می‌پرسد:

شما می‌دانید از کجا به دنیا آمده اید؟

بچه‌ها با همان سادگی خویش یا می‌گویند نمی‌دانم یا اینکه می‌گویند از «شکم مامان»..

اما خانم گزارشگر به این اکتفا نمی‌کند و باز می‌پرسد :

چطور رفته بودی توی شکم مامانت؟!

و خلاصه سؤالات را تا جایی پیش می‌برد که کودکان و نوجوانان معصوم ترجیح می‌دهند به او پاسخ ندهند یا از شرم صحنه را ترک می‌کنند، البته برخی از کودکان هم‌هاج و واج نگاه می‌کنند و شاید با خود می‌گویند راستی ما چطور رفتیم در شکم مامان و چطور بیرون آمدیم؟!

شاید این محتوا را نیز دوست داشته باشید
آموزش مسائل جنسی به کودکان

واقعیت این است که ویدئوی پخش شده در کانال ژلوفن تنها نمونه ی کوچکی از شلختگی حاکم برنظام فرهنگی کشور ماست. اگر بخواهیم بدون خود سانسوری صحبت کنیم باید گفت کشور ما دچار بحران فرهنگی و هویتی عمیقی است که حاصل شعارزدگی فرهنگی است. می‌گوییم انقلاب فرهنگی لکن حاصلش می‌شود نامه تقدیر دبیر شورایعالی انقلاب فرهنگی از برنامه ای کپی برداری شده از‌هالیوود و بالیوود با مارک ایرانی و ادعای خلاقیت که کودک و نوجوان را به شوافهایی وامی‌دارد که در آن حاضرند برای معروفیت و محبوبیت جانشان را نیز به خطر بیاندازند……
آنچه درباره کودکان ونوجوانان درکشور ما درحال رخ دادن است فاجعه ای کم نظیر در صدسال اخیر است که از جنبه‌های مختلف قابل بررسی است:
1-سیستم آموزشی کشور مدتهاست از ریل خارج شده است و کمترین تلاش وزیر پیشین آموزش و پرورش هم به نتیجه ای جز اقرار به ناتوانی در تغییر نیانجامید است.
کافی است کودک یا نوجوان مدرسه ای داشته باشید تا بدانید کتاب‌های کمک آموزشی چه تأثیر عمیقی در انحراف آموزش و پرورش ایجاد کرده است و تجارت سیاهی که راه افتاده است از بازارهای پر زرق و برق اطراف میدان انقلاب تا چهار راه ولیعصر امان انتشاراتی‌های باسابقه را بریده است و کتابفروشی‌های قدیم هرکدام «کلاغ قرمز»ی یا «گاف»ی یا«قافی» یا «مدرسان …»ی شده اند….
کور سوی امید جامعه فرهنگی به اقدام شجاعانه وزیر مستعفی در اولین سال خدمتش معطوف بود که دستور لغو استفاده از این کتاب‌ها در مدارس را صادرکرد اما چنانکه می‌دانید با دوره گردی صاحبان این انتشارات و ملاقات  ناشران بزرگ با برخی از مراجع به عقب نشینی مفتضحانه وی انجامید. هنوز تبلیغات این انتشارات بعد از اپراتورهای بزرگ تلفن همراه و اینترنت، حرف اول را در بازرگانی صداوسیما می‌زند.

ملاقات ناشران کمک آموزشی با مراجع
ملاقات ناشران کمک آموزشی با مراجع

2-کانون پرورش فکری کودکان ونوجوانان زیر مجموعه همین وزارتخانه فشل است و حیاط خلوتی است که بین چهره‌های فرهنگی تر حوزه سیاست دست به دست می‌شود بنابراین امیدی به آن هم نمی‌توان داشت.
3-صداوسیما هم که برنامه‌های کودک و نوجوان را در قالب شبکه‌های ضعیفی خلاصه کرده اند که رسالت خویش را آماده سازی ذهن کودکان به عنوان مخاطبان آتی طیف خاصی از جریان سیاسی خاصی می‌دانند و فعالیت گروه کودک ونوجوان سایر شبکه‌ها هم یا منحل شده یا تدارکاتچی خاله‌ها و عموهای سودجویی هستند که دیگر جای تهیه کنندگان باسابقه و باسواد برنامه‌های کودک نوجوان را گرفته اند. دیگر نه مسعود رسامی‌هست که محله بهداشت بسازد ونه بیژن بی رنگی که محله برو و بیا….نه حتی عموقنادی که کمی‌هم آموزش را قاطی سرگرمی‌کند…..
دراین محیط است که کودک و نوجوان با اینترنت و گوشیهای همراه پدر ومادرش آشنا می‌شود….سوای جذابیتهای بازی‌های آنلاین و آفلاین کامپیوتری ، سرویسهای مختلف ارائه فیلم و سریال و کارتون دنیای در دسترس کودکان و نوجوانان امروز ماست.
4_فضای مجازی خود اسیر دست مافیای دیگری است که داستان دردناکش را کسانی می‌دانند که می‌خواهند سالم وقانونمند در آن محیط کار وفعالیت کنند چه کار اقتصادی چه کارفرهنگی… به خصوص آنها که می‌خواهند یا می‌خواستند با اندیشه‌های نوین خود خدمتی به فرهنگ جامعه ی خویش کنند لکن استخوانهایشان زیر فشار رقابت بابخش خصولتی یا خرد شده یا در حال شکستن است…
احساس بدی است خود را سیاهی لشکر گروهی دانستن که با استفاده از رانت‌های دولتی در فضای مجازی اقتصاد را قبضه کرده اند و در تمام محافل به عنوان الگو و سردمداران فرهنگ سازی اینترنتی یا حامیان استارتاپی معرفی می‌شوند….

در این بلبشو پرسیده می‌شود درباره ژلوفن نظرتان چیست و برای نظارت براین فضا چه باید کرد؟


پاسخ روشن است؛ این گزارش کار بدی است کپی برداری شده از یک کار خوب اروپایی-آمریکایی، که با کمی‌جستجو و وبگردی می‌توانید اصلش را  پیدا و ملاحظه کنید. لکن مسأله اینجاست که آموزش مسائل جنسی به کودکان و پرسیدن این سؤالات در کشورهای آزاد و با زیرساخت فرهنگی متمایز با ایران هم آنقدرها آسان نبوده است. که این کپی برداران در خیابان‌های کشورمان میکروفون به دست وقیحانه چنین پرسشهایی را با کودکان ما مطرح کرده اند….
فرهنگ مسأله ای چند لایه ای است که پرداختن به شاخه‌های مختلف آن ظرافت‌های خاص خود را می‌طلبد. زبان مناسب کودک، آموزش‌های لازم کودک و حتی زمان آموزش‌ها هرکدام ماجرا و نکات باریکتر از مویی دارد که باید در جای خود مطرح کرد.
وقتی متولیان آموزشی در مصاف تجارت کتب کمک آموزشی و آموزشگاههای بزرگ  شکست خورده اند و سیاسیون هم با اسناد بین المللی آموزشی به شیوه ی نامناسب معامله ی سیاسی می‌کنند و نسخه ی داخلی هم ندارند، به نظر می‌رسد وظیفه ی منتقدان است که حساسیت والدین را نسبت به اینگونه مسائل آموزشی برانگیزانند .هرچند با آنچه گفته شد در می‌یابیم که اگر درصدد اصلاح هستیم خیلی دیر شده است اما شاید اگر امروز اقدام کنیم برای نسلی که امروز در قنداقها خفته اند کاری کرده باشیم…..

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.